افزایش گرایش به «تدفین سبز»؛ چرا تخریب‌های زیست‌محیطی شما با مرگتان به پایان نمی‌رسد؟

در حالی که روش‌های رایج مانند مومیایی‌سازی از مواد سرطان‌زای شناخته‌شده‌ای همچون فرمالدهید استفاده می‌کنند و سوزاندن اجساد نیز به سوخت‌های فسیلی متکی است، تدفین طبیعی یا سبز بر به حداقل رساندن استفاده از مواد غیرقابل تجدید تمرکز دارد.

آگهی

آگهی

در گورستان حفاظت‌شده «پرِیری کریک» در ایالت فلوریدا، تدفین طبیعی با حفاظت از زمین ترکیب شده است. در این مکان، قبرها به‌صورت دستی حفر می‌شوند و اجساد تنها در تابوت‌ها یا کفن‌هایی از مواد تجزیه‌پذیر مانند بامبو یا پنبه به خاک سپرده می‌شوند. استفاده از اجساد مومیایی‌شده و سازه‌های بتنی ممنوع است و خاکستر اجساد نیز باید در ظروفی زیست‌تخریب‌پذیر و فاقد مواد شیمیایی دفن شود.

این ایده در ابتدا برای «اسکات کینگ» قابل پذیرش نبود، زمانی که مادرش «لیندا» خواستار چنین نوع تدفینی شد. اما هرچه بیشتر درباره آن تحقیق کرد، بیشتر به سادگی و زیبایی این روش پی برد. مادر او در اکتبر سال گذشته در دشتی در گورستان پرِیری کریک به خاک سپرده شد و اخیرا نیز برادرش «کنت» در نزدیکی او دفن شده است.

کینگ می‌گوید: «ایده اینکه یک زندگی، زندگی تازه‌ای می‌آفریند، همچون درختی که بر مزار مادرم یا برادرم رشد می‌کند، به این معناست که از دل مرگ، حیات ادامه می‌یابد. به نظرم این ایده واقعا زیبا و الهام‌بخش است.»

این گورستان با یک نهاد متولی زمین همکاری می‌کند تا از توسعه ساخت‌وساز جلوگیری کرده و زمین را مدیریت و احیا کند. در این چارچوب، گونه‌های گیاهی مهاجم حذف و گونه‌های بومی جایگزین می‌شوند و آتش‌سوزی‌های کنترل‌شده برای حفظ اکوسیستم انجام می‌گیرد.

به گفته هدر گرو، مدیر اجرایی این مجموعه، مزایای این روش فراتر از این‌هاست و بدین ترتیب تنوع زیستی و حضور حیات‌وحش افزایش یافته و همچنین کربن در خاک ذخیره می‌شود.

بر اساس اعلام «شورای تدفین سبز»، هر تدفین سبز حدود ۲۵ پوند (معادل ۱۱.۳۴ کیلوگرم) کربن را در زمین ذخیره می‌کند.

اسکات کینگ می‌گوید: «محلی که برای دفن مادرم و برادرم انتخاب کرده‌ایم، بخشی است که آن را منطقه دشت می‌نامند. در آنجا خبری از سنگ‌قبرهای متعدد یا نشانه‌های ساخت بشر نیست. همه‌چیز بسیار طبیعی است.»

در همین حال، کوین موران، هماهنگ‌کننده عملیات این گورستان، توضیح می‌دهد: «تدفین سبز به معنای به خاک سپردن عزیزان بدون استفاده از مایعات مومیایی، بدون مصالح ساختمانی برای ساخت مقبره و بدون استفاده از آفت‌کش‌ها و علف‌کش‌های مضر است. در واقع، این گزینه‌ای کاملا ارگانیک برای مدیریت امور پس از مرگ به شمار می‌رود.»

او می‌افزاید: «برای چند نسل، این احساس وجود داشته که اثرات زیست‌محیطی روش‌های تدفین ما بیش از حد و غیرضروری است. همین موضوع بسیاری را به جستجوی راه‌حل‌های جایگزین سوق داده است.»

موران همچنین به مفهوم «تدفین حفاظتی» اشاره می‌کند و می‌گوید: «در این روش، شما فراتر از یک انتخاب زیست‌محیطی عمل می‌کنید. آخرین اقدام شما نه‌تنها به زمین آسیب نمی‌زند، بلکه به هدیه‌ای برای حفاظت از زیستگاه‌ها و بازسازی آن‌ها تبدیل می‌شود.»

در همین راستا، هدر گرو تاکید می‌کند: «مهم است که بدانیم سنت‌های رایج تدفین تا چه اندازه در فرهنگ ما ریشه دوانده‌اند. اکنون ما در حال بازتعریف مفاهیمی مانند احترام، کرامت و نحوه ارج نهادن به خواسته‌های فرد، آن هم به شیوه‌ای طبیعی هستیم.»

در پایان، اسکات کینگ می‌گوید: «همه‌چیز در این روش فوق‌العاده است. من از پاکی آن، به‌ویژه از نظر زیست‌محیطی، خوشم می‌آید. شاید یک فعال محیط زیست نباشم، اما باور دارم همه ما می‌توانیم کمی بهتر عمل کنیم. این ایده که زندگی از دل زندگی دیگری زاده می‌شود، اینکه از مرگ، حیات ادامه می‌یابد، واقعا زیباست.»